Visitors Counter

249185



ADHD

ADHD  to  inaczej  zespół  nadpobudliwości  psychoruchowej. Został  on  zakwalifikowany  jako  jednostka  chorobowa  w  połowie  XX  wieku.  Charakteryzują  go  trzy  grupy  objawów: zaburzenia  uwagi, nadruchliwość  i  impulsywność.   Jeżeli  objawy  te  występują  u  dziecka  od  zawsze  w  różnych  środowiskach (domu, przedszkolu,   szkole,  na  podwórku)  i  utrudniają  one  lub  uniemożliwiają  codzienne  życie  to  po  wykluczeniu  innych  czynników  możemy  rozpoznać  u  dziecka  ADHD.  Warto  podkreślić,  że  takie  uciążliwe  zachowanie  dzieci  nie  jest  konsekwencją  błędów  wychowawczych,  ale  innym  rozwojem  układu  nerwowego  osób  z  ADHD.  Nadpobudliwość  to  problem  i  zadanie  na  całe  życie.  Nie  można  obwiniać  za  nią  rodziców,  nauczycieli  czy  wreszcie  samego  dziecka,  które  niejednokrotnie  wkłada  ogromny  wysiłek  w  spełnienie  oczekiwań  dorosłych,  ale  z  uwagi  na  inny  wzorzec  rozwoju  jego  struktur  mózgowych  nie  jest w stanie  samo  tym  oczekiwaniom  sprostać.

Szacuje  się,  że  ADHD  występuje  u  około  3% - 5 %  dzieci  w  wieku  szkolnym.  Częściej  u  chłopców.  U  dziewczynek  bywa  trudniejsze  do  zdiagnozowania  ponieważ  charakteryzuje  się  nasilonymi  trudnościami  w  koncentracji  uwagi  bez  symptomów  nadruchliwości.  U  70%  dzieci  objawy  te  ustępują  lub  zmniejszają  się  w  wieku  dorastania,  a  pełno  objawowe  ADHD  utrzymuje  się  u  5 %  z  nich.  Aż  u  50 %  dorosłych  nadal  występują  niektóre  symptomy,  które  komplikują  codzienne  życie.    

Symptomy  tego  zaburzenia  można  zaobserwować  już  we  wczesnym  dzieciństwie,  choć  ADHD  diagnozuje  się  najczęściej  dopiero  około  5 – 6  roku  życia. W każdej  klasie  znajduje  się  jedno  lub  dwoje  dzieci  z  ADHD.

„Dzieci  obarczone  zespołem  ADHD  przeżywają  otaczający  świat  bardziej  emocjonalnie  i  same  wzbudzają  silne  emocje  rówieśników  i  dorosłych.  Wokół  nich  wytwarza  się  chaos,  którego  nie  czują  się  autorami ”.  Dzieci  takie  nie  przewidują  konsekwencji  swoich  zachowań.

Warunkiem  powodzenia  terapii  jest  ścisła  współpraca  obejmująca  dziecko,  rodzinę i  środowisko  zewnętrzne.

Pracując  na  co  dzień  z  dzieckiem  nadpobudliwym  warto  skorzystać  z  poniższych  wskazówek :

  1. Wprowadzić  stały  rozkład  dnia  i  przestrzegać  go.
  2. Zorganizować  miejsce  pracy  dziecka – uporządkować  przestrzeń,  usunąć  zbędne  sprzęty  oraz  ograniczyć  bodźce  rozpraszające.
  3. Stosować  zasadę  konsekwencji – nie  zmieniać  raz  podjętej  decyzji.
  4. Uzgodnić  z  osobami  uczestniczącymi  w  wychowaniu  dziecka  wspólne  metody  wychowawcze  i  zgodnie  ich  przestrzegać.
  5. Stosować  krótkie,  jednoznaczne  komunikaty.
  6. Zanim  zaczniemy  mówić  do  dziecka  warto  upewnić  się  czy  nas  słucha,  najpierw  spójrzmy  mu  w  oczy,  można  również  delikatnie  ująć  twarz  dziecka i poprosić  o  powtórzenie  polecenia.
  7. Wskazać  konkretne  czynności  jakich  wykonania  oczekujemy,  po  wykonaniu  jednego  podać  następne  polecenie,  nigdy  kilka  na  raz.
  8. Powtarzać  polecenia  wielokrotnie.
  9. Wymagać  od  dziecka  systematyczności  w  pracy  oraz  kończenia  każdej  rozpoczętej  czynności.
  10. Wdrażać  dziecko  do  wypełniania  codziennych  obowiązków  na  rzecz całej  rodziny.
  11. Nie  oceniać  zachowania  negatywnego.  Pokazać  dziecku,  w  jaki  sposób  może  naprawić  wyrządzoną  krzywdę.
  12. Pozwolić  dziecku  na  zaspokojenie  potrzeby  ruchu.  Zabawy  dostosować  do  wieku  dziecka  i  jego  możliwości.
  13. W  trakcie  pracy  umysłowej  stosować  zasadę  przeplatania  czynności – aktywność  umysłową  przeplatać  czynnością  ruchową.  Na  początek  wybierać  to  co  sprawia  dziecku  trudność,  aby  na  końcu  miało  wrażenie,  że  nie  było  tak  źle.
  14. Chwalić  dziecko  tak  często  jak  to  możliwe.  Unikać  karcenia.
  15. Ograniczyć  czas  oglądania  TV  i  ostrożnie  dobierać  programy  telewizyjne.  Kontrolować  gry  komputerowe  i  korzystanie  z  internetu.

Bibliografia :

„Niezwykłe dziecko w zwykłym świecie” – Biuletyn  Informacyjny  Stowarzyszenia  Niezwykłe  Dzieci  i  Wydawnictwa  Euro – Edukacja

Ewelina  Szydłowska
pedagog  PPP  Puszczykowo