Visitors Counter

249187



DYSGRAFIA

CO TO JEST DYSGRAFIA?

Nazwa pochodzi od przedrostka dys- „brak czegoś”, „niemożność” (j.grecki i łaciński) oraz czasownika grapho – „piszę”, „rysuję” (j.grecki). Dysgrafia zatem wyraża się w formie zniekształceń strony graficznej pisma. Wynikają one z zaburzeń funkcji percepcyjno-motorycznych – motoryki rąk, funkcji wzrokowych i koordynacji wzrokowo-ruchowej.


CHARAKTERYSTYCZNE OBJAWY DYSGRAFII

  • niedokładności w odtwarzaniu liter
  • złe proporcje liter w wyrazach
  • brak melodii kinetycznej pisma (linie pozbawione płynności, niełączone)
  • brak równomiernego i jednolitego położenia pisma
  • niepoprawne zagęszczenie liter
  • wolne tempo pisania
  • pismo mało czytelne lub nieczytelne
  • zeszyty niestaranne
  • częste ścieranie i poprawianie
  • zbyt silny lub zbyt słaby nacisk narzędzia pisarskiego na papier
  • wzmożona męczliwość ręki piszącej
  • niechęć do wykonywania ćwiczeń graficznych, do pisania
  • ogólna słaba sprawność ruchowa całego ciała, a szczególnie mała sprawność motoryczna rąk


ĆWICZENIA  SPRAWNOŚCI GRAFOMOTORYCZNEJ

Dzieci ze słabo rozwiniętą sprawnością manualną zazwyczaj nie lubią ćwiczeń graficznych, np. rysowania, kolorowania. Najczęściej jest to wtórny efekt ich niepowodzeń w tym zakresie. Im są starsze, tym niechęć potęguje się, wraz z narastaniem trudności i niepowodzeń. Biorąc pod uwagę, że ćwiczenia manualne wpływają korzystnie na przygotowanie do pisania, należy zachęcać dziecko do ich wykonywania, pokazywać, że mogą one być przyjemnym i radosnym zajęciem.


Oto kilka przykładów takich ćwiczeń:

  • lepienie z plasteliny, ciastoliny, modeliny, masy solnej
  • przewlekanie nitek, sznurków przez dziurki w tekturze (wyszywanki bez igły)
  • rysowanie na tablicy jedną lub obiema rękami
  • ugniatanie ręką kul z gazety, bibuły
  • składanki z papieru, orgiami
  • kalkowanie rysunków, wzorów geometrycznych, literopodobnych
  • nawlekanie korali, makaronu na sznurek
  • stemplowanie pieczątkami z ziemniaka, gumowymi, drewnianymi
  • malowanie palcami, pędzlem, watą, gąbką
  • dorysowywanie brakujących elementów w rysunkach
  • rysowanie linii przez łączenie punktów
  • zamalowywanie małych przestrzeni, np. figur na obrazku
  • obrysowywanie szablonów
  • kreślenie szlaczków
  • kreślenie w powietrzu dużych, płynnych, swobodnych ruchów w kształcie koła, fali, ósemki


CO ROBIĆ, GDY DZIECKO NIEPRAWIDŁOWO TRZYMA W PALCACH NARZĘDZIE DO PISANIA?

Przyczyną nieestetycznego pisania może być nieprawidłowy sposób trzymania ołówka, czy długopisu. Właściwe trzymanie narzędzia do rysowania i pisania polega na objęciu go trzema palcami (kciukiem, wskazującym i środkowym) w odległości około 1,5- 2 cm od powierzchni papieru.


Rys. Prawidłowy sposób trzymania ołówka przy pisaniu

Dla dzieci, które nieprawidłowo trzymają ołówek (długopis) zalecane są plastikowe nasadki. Stosowanie ich podczas rysowania lub pisania umożliwia skorygowanie chwytu narzędzia graficznego. Nasadka jest również pomocna, gdy dziecko nie potrafi swobodnie kontrolować siły chwytu i nacisku na narzędzie w chwili pisania. Ponadto przydaje się, gdy dziecko trzyma palce zbyt blisko kartki papieru, zasłaniając sobie pole widzenia.


Nasadki plastikowe występują w kilku odmianach: w kształcie graniastosłupa , o przekroju trójkątnym, okrągłe lub podłużne z wymodelowanym wgłębieniem na palce. Można je nasuwać na ołówki lub długopisy, mają otwory o różnej grubości.

Oprócz wyżej opisanych nasadek w sklepach papierniczych dostępne są przybory, ułatwiające prawidłowy chwyt i naukę poprawnego pisania. Są to kredki i ołówki o przekroju trójkątnym oraz pióra kulkowe z wgłębieniami na palce.

BIBLIOGRAFIA:

Bogdanowicz M., Adryjanek A., Rożyńska M. (2007) Uczeń z dysleksją w domu, Operon, Gdynia

Opracowanie: Ewa Głąbała
pedagog